Mama ex-Diabla pracowała w przedszkolu. Podobno zawsze opowiadała, że dzieci mówią wszystko. Ja też już wiele wiem. Wiem, który tata krzyczy na swoje dziecko i która mama dużo maluje z dzieckiem. Broniłam się, że ja też czasem maluję, ale Łucja swoje wie. Podpytywałam czy ona też coś o nas czasem opowiada, ale usłyszałam enigmatyczne:

• Czasem tak, czasem nie.

🙂 A ponieważ wygląda na to, że jest prawą ręką pani to w świetle nowych ustaw musimy (my-rodzice) się mieć na baczności! Inna sprawa, że zdałam sobie wczoraj sprawę, że ona jest inna niż ja… Jak weszłam to akurat rozdawała innym dzieciom kredki. Wszyscy siedzieli i czekali aż dostaną od niej kredkę. I ona ustalała jaką! Co z tej baby wyrośnie??

<>>><<<>

W "Daleko od szosy" jest scena gdy Leszek w pogoni za piękna Bronką wchodzi do sklepu. Ona wybiera sobie czajniczek. Pomarańczowy. Podoba się jej bo się do siebie uśmiecha. Leszek sprytnie zagaduje:

• Panna Bronka sobie czajnik wybiera? Żeby gotować sobie wodę? To ja sobie dzwonek do roweru kupię.

Czasy mamy na szczęście takie, że potrzeby garnkowo-naczyniowe realizują obie płcie, a nawet często (jak to u nas) tylko ON. Dzięki temu kobiety mogły się skoncentrować na własnych pasjach zakupowych. Niezależnie od finansów słabość możemy mieć do:

O czyste typy trudno i powyższa segregacja nie uwzględnia amatorek apaszek i kapeluszy… Ale przyjmijmy, że typy główne są. Ja to typ bieliźniany z niedużą domieszką biżuteryjnego. Bo nie jestem typem brylantowo-platynowym, tylko бусовым, czyli uwielbiającym korale. Co zresztą nie znaczy, że nie lubię butów i torebek, tyle że relatywnie przybywają mi najwolniej.
I np. moja wczorajsza wizyta w Reserved w poszukiwaniu kaloszy zakończyła się kupnem żyrafki (Lila), korali (ja) i majtek (Łucja 😉

• Łuczku  i jak nowe majtasy?
• Powiedziałam Natalce, że mam nowe majtki.
• A pytała się jakie?
• Pokazałam jej.
• Jak to jej pokazałaś? Gdzie?
• W łazience. 🙂

Także z zadowoleniem stwierdzam, że Łucja też rośnie na typ bieliźniany. :))

Na dni kilka, jak to u Lutki. Lista zamówień tradycyjnych:

została tym razem poszerzona 😉 Wiemy o tym, dzięki niezastąpionej taryfie Netii: międzymiastowe za darmo po 18-stej 😉

• Babciu! I kup mi: bluzkę z motylkiem… Fioletową. Długą białą spódnicę na bal i sukienkę w kwiatki. Duże kwiatki. Dobrze?

Wyposażona w szczegółowe instrukcje babcia na pewno sobie poradzi! :))

Z cyklu koszmar pedagoga:

Po takim śnie sami rozumiecie… biorę się za solidne przygotowanie do jutrzejszych zajęć!

Znowu dała znać o sobie zasada o samo-naprawialności! 🙂

• sprawny telefon
• suchy sufit
• koniec smarka

Najpierw nieoczekiwanie naprawił mi się telefon. Szczegółów technicznych Wam oszczędzę, ale zepsuł się jakoś miesiąc temu i użytkowałam go wyłącznie jako zegarek i kalendarz. W czwartek przed zajęciami miałam dużo czasu, więc trochę bawiłam się "softem" i obudową. W piątek wieczorem odkryłam, że działa!

Potem spadł deszcz. Z kąpiącym sufitem było tragicznie. Lało się w kuchni i w sypialni do wiader trzech. Normalnie czułam się jak bohaterka reportażu w programie Uwaga Sąsiad co się na devoloperce zna twierdził, że to nie dach, bo dachówka nie ma prawa puścić. Że po prostu śnieg nie ma którędy ściekać, bo rynny pozamarzane i przenika przez ściany. Zaczęło padać i sufit zrobił się suchy! Deszcz rozpuścił śnieg, udrożnił rynny, pryzmy śniegu obniżyły się o 30 cm i od razu lepiej!

Lili zakończył się smark. Trwał ze 4 miesiące, spowodował dwukrotnie zapalenie uszu i wymusił trzy różne antybiotyki. Był spacer i Lila nieoczekiwanie ozdrowiała. Jak dotrwamy w tym stanie do weekendu idziemy na basen! 🙂

<><>

I etap kolejny z bawialnią. Doszedł gruby dywan i cztery poduchy do siedzenia na podłodze. Nawet Diabli przyznał, że zrobiło się cieplej jak położyliśmy.

A na tej focie widać, że pokój do spania i pokój do zabawy sąsiadują ze sobą. Tatin tak kiedyś planował, że jak obie zamieszkają w osobnych pokojach to zrobi im takie przejście do siebie… Małe drzwiczki w ścianie 😉

Zostało jeszcze do zrobienia okno, ale zupełnie nie mam pomysłu jak je zagospodarować… Więc narazie zabawa trwa! 🙂

1. Początek jest elegancki. Płeć mieszana gości, poruszane tematy: wakacje, serwisy samochodowe, płatności przez Internet. Przykłady: Ej, a gdzie Wy kupowaliście Turcję rok temu?/ Pyszne te palmiery, wzięłabyś przepis./ Zrobiłem już tym autem 60 tys i muszę je wymienić.
2. Panie wychodzą/ Panie znikają. Zaczyna się telewizja i kanał sportowy. Małysz, Kubica, Adamek. Przykłady: Leć Adam, leeeeeeć!!!
3. Szwendacz faza I. Długa. Wyprawa na stację benzynową, do nocnego, albo do wypożyczalni Video (bo tam piwo można kupić). Często po drodze telefony do, albo odwiedziny u innych nieobecnych na imprezie (mężczyzn).
4. Powrót po godzinie. Polski hip-hop gra. Muzyczni weterani i adepci. Youtube. Śpiewy.
5. Szwendacz faza II. Krótka. Wyprawa przed dom, tak żebym nie widziała. Za samochód sąsiada, za drzewo, za płot, za śmietnik.
6. Powrót po pół godziny. Zmiany muzyki. Madonna. Poziom głośności taki, że na sąsiedniej ulicy słychać. La isla Bonita i Like a prayer.
7. Gdy dochodzą do Like a virgin schodzę na dół i zabieram laptop.
8. Jest 1:30. Śpią.

Czy to koniec? Nie. Potem jest dzień II pełny molestowania i kuszenia: Justku, ale ja mam dzisiaj na Ciebie ochotę…

Skończyliśmy Lost-y. Zupełnie brak motywacji na V sezon. Siedzieliśmy w nocy, patrzyliśmy na listę płac na koniec odcinka i zastanawialiśmy się co dalej. Mąż pomęczył o aktorów:

• Podoba Ci się Locke?
• Jest stary.
• Ale nie uważasz, że jest niezły?
• Bo ja wiem…
• Pomyśl, że ten facet ma 60 lat.
• No to ok. Nie wygląda źle.
• A nie uważasz, że najfajniejszy jest Desmond?
• No fajny. Ale wiesz… on jest taki kompletny. Nie szukający… Jak spotykam kogoś takiego to niczym go nie mogę porwać.

A potem Diabli odpalił dwa seriale on-line na VOD Onetu (bardzo fajna strona).

Trochę się popstrykaliśmy z Diablim ostatnio. Zaczęło się od tego, że w czwartek zakomunikował, że ma urodziny w weekend Wiem, wiem, że powinnam pamiętać o czymś takim, ale wyleciało mi z głowy. Najpierw się zdenerwowałam, że za mało czasu na zrobienie imprezy. Ale w sumie mieliśmy niewykorzystany scenariusz z tegorocznej rocznicy ślubu.

Odetchnęłam, ale okazało się, że za wcześnie, bo Diabli zamiast wydać jeden duży obiad dla wszystkich wymyślił dwie imprezy. Obiad i party. Menu na obiad pół biedy (scenariusz rocznicowy), ale na party zaplanował koreczki. I tym mnie rozeźlił do białości. Czy my mamy 18-ście lat, żeby serwować czipsy i koreczki?
Z pomocą przyszedł internet 🙂 Na super blogu pannakoty, znalazłam przepisy na mini-palmierki i tarteletki. I wogóle to blog, gdzie prostych acz robiących wrażenie przystawek moc!

Trzeba było tylko rano podjechać do sklepu. Wybraliśmy sie wszyscy: Diabli zrobił zakupy a ja z dziewczynami wylądowałam na Królewnie i Żabie. Film piękny, z dbałością o szczegóły i tradycyjnie jak przy mega produkcjach Disneya na koniec się spłakałam 🙂 Panny cały film wlepione w ekran przesiedziały. No dobra, Lila przybiła gwoździa na 20 minut. Ale wątek potem złapała 😉

• Justyna czy jesteś dumna, że masz na imię tak jak srebrna medalistka?
• Nie. I gwarantuję Ci, że mama koleżanki Łucji z przedszkola ma też gdzieś że ma tak samo na nazwisko.
• Nie jest dumna, że jest Kowalczyk?
• Nie. I jak dzwoni domofonem po dzieci to przedstawia się Kowalczykowa.
• Też chciałabyś się tak przedstawiać?
• Czy chciałabym, żebyś miał na nazwisko tak, żeby mogła o sobie mówić -owa?
• Gdybym się nazywał Kiełbasa, byłabyś Kiełbasowa.
• No na pewno byś miał tak na nazwisko.
• Albo lepiej! Gdybym był Pasztet to Ty byś była Pasztetowa! Bu-ha-ha.
• Bardzo śmieszne.

• Łuki, potrzebuję Twoje konsultacji stylistycznej.
• No?
• Te korale. Są krótkie, ale za długie żeby zmieściły się w rozpiętym dekolcie.
• I?
• Może je założę na kołnierzyk i zapnę się? I jak wyglądam?
• Jak gajowy.

Zrobiłam dziś lekcję o nacjonalizmie. Zaczęło się od listu. Przeglądałam magazyn Мой ребёнок pod kątem czy tam coś znajdę dla dorosłych i to niekoniecznie dzieciatych i znalazłam listy od czytelników. Jeden był niezły. Tatarskie małżeństwo zastanowiało się jak ma rozmawiać ze swoim dwuletnim dzieckiem. Po tatarsku, czy tak jak im każe przedszkolny pedagog: po rosyjsku. Odpowiedzi udzielił etatowy logopeda, który poparł pedagoga i odpowiednio to uzasadnił: że dziecko nigdy nie opanuje rosyjskiego dobrze, że będzie to zawsze język drugi i że będzie im to miało za złe jak dorośnie. Zdumiała mnie ta odpowiedź. Wiem, że to się praktykuje.W Niemczech jest specjalna organizacja, która pilnuje żeby dzieci w małżeństwach mieszanych mówiły po niemiecku. Ale to też jest bzdura. Jak może dziecko nie znać języka rodziców? Zresztą pomińmy plusy życia dorosłego będąc dwujęzycznym. Ważne to, że językowe przełączanie się u dzieci jest automatyczne. Znam przypadek polskiego małżeństwa, których syn wychodził na niemieckie podwórko i rozmawiał po niemiecku. Wracał do domu i mówił po polsku. Albo inny przykład. Znałam kiedyś syna Rosjanki i angielskiego lekarza mieszkających na stałe w Libanie. Wyrósł płynnie trzyjęzyczny. Precz z wszelkimi językowymi ograniczeniami! :))

• Już po zajęciach?
• Tak. Dziś trochę dłużej mi zeszło, bo się pierwsza grupa spóźniła.
• Ale już wracasz?
• Tak. Mam nowego ucznia.
• Super.
• Ma 23 lata. Jestem stara i gruba. Muszę się zapisać na siłownię. Czy Ty mnie choć trochę kochasz?
• Tak. Oczywiście.
• Ale wogóle mnie nie wspierasz… "Ga-jo-wy"…
• Bo nałożyłaś takie coś zielone.
• Ale GAJOWY?
• Tak mi się skojarzyło 🙂

Zachciało mi się grzybów. Najchętniej takich smażonych z makaronem, ale nadających się do tego w sklepie nie znalazłam. Pieczarki były byle jakie, boczniaki były niedawno, więc wzięłam portobello.

1. Można usmażyć na maśle – smakują podobnie jak rydze.
2. Można podsmażyć na oliwie z czosnkiem i cebulą i podawać do steków.
3. Lub zrobić sos z grzybów i suszonych pomidorów.