Być może pamiętacie moje urodzinowe dylematy… Koniec końców zażyczyłam sobie bilet do Rzymu. Właściwie bilety, bo przecież dla nas wszystkich. Chciałam jak najbliżej początku stycznia, a Diabli chciał jak najbliżej Walentynek (tak jak ostatnio). Krakowskim targiem padło na naszą rocznicę ślubu – czyli jutro wyjazd! 🙂
Jednej rzeczy nie przewidzieliśmy. 21-szy to dzień babci i dziadka i w przedszkolu jest przedstawienie Łucja miała nawet przewidzianą rolę dla siebie:

Lutka jak się o tym dowiedziała, chciała przekładać wyjazd! No ale było za późno. Żalu nie ukoiło nawet to, że dziadki (Lutka z Krzychem) jadą z nami. Pomogą z logistyką przy dzieciach, a może nawet uda mi się razem  z mężem (tylko we dwoje?!) wyrwać na jakiś nocny spacer? :))

Był wczoraj inkasent. To taki mój „przyjaciel” 😉 Lokalny aktywista, prowadzi drużynę piłki nożnej w gminie, jest też kościelnym i ma dwójkę prawie już dorosłych dzieci, z którymi ma masę problemów. Pomagał załatwić chrzciny i przedszkole Łuczy (w obu przypadkach pomoc nie była konieczna).

• Wpuści mnie pani?
• Pan wchodzi… Znowu za wodę płacimy?
• No niestety.
• Już sczytuję…
• Jak tam przedszkolak?
• Super. Właśnie szykujemy się do przedstawienia na dzień babci.
• Ooooo. I występuje?
• No właśnie nie, bo akurat wyjeżdżamy. Zapomnieliśmy, że taka data jest.
• A gdzie?
• Do Rzymu.
• No to się jeździ!
• Jeździ, jeździ ;)) To tak tylko na weekend… Już we wtorek powrót.
• Do papieża czy tak po prostu?
• Tak po prostu. Na rocznicę ślubu.
• Którą?
• Piątą. (przecież nie powiem, że czwartą,skoro dziecko czteroletnie prawie 🙂. Co pan mi tu za cyfrę wydrukował?!
• Tyle wyszło. To za 4 miesiące.
• No, nie… Czy pan wie, że to jest mój nowy płaszcz kupiony w Rzymie?!
• Ale to płatne za dwa tygodnie.
• Co mi dwa tygodnie…
• To ja mogę napisać, że nikogo nie zastałem.
• Wtedy w lecie ten rachunek mnie zabije. Niech już będzie.
• Pozdrawiam w takim razie. Udanych wakacji!
• Do widzenia! A kiedy ksiądz będzie chodził?
• Nie wiem, bo sobie w piątek na meczu skręciłem nogę i nie byłem w kościele. 🙂 

Luda huczy odkurzaczem, Diabli w sprawach rodzinnych wybył do Zakopanego, a ja zabrałam się za obiad. Kupiłam dużo makaranów, więc robię pieczeń, zrobię pycha sos i makaron. A jutro pastę ze szpinakiem… I tak skoro się wprowadziłam w te włoskie klimaty to dziś jedna włoska historia.

Latem 1998 byłam na kursie językowym w Pizzie. Mieszkałam u Pronto. Pronto to była samotna Włoszka, w wieku który ówczesnej mi wydawał się beznadziejny (czyli była przed 40-stą). Kswykę nadali jej mój brat z rodzicami, bo gdy do mnie się dzwoniło odbierała i mówiła: pronto :)) I nie miało znaczenia w jakim języku się mnie prosiło (bo było to przed epoką komórek), gdyż od razu jak słyszała obcy głos wołała: Dżiustina!
To była dość pozytywna osoba. Ciągle sprzątała swój (notabene piękny) dom, a na obiad zawsze robiła michę pasty. Wcześniej dawała do spróbowania makaron, czy już jest gotowy, czy trochę zbyt al dente. A jak mnie pogryzły komary (które całkowicie zignorowały kupiony w Polsce off) smarowała mnie w nocy przekrojoną cytryną. Próbowałam tej metody i później u nas, ale czy to nie ten klimat czy to cytryny nie te, ale nie działało.

Razem ze mną pokoje u niej wynajmowali młoda Francuzka i dwóch Szwajcarów. Młodszy był w moim wieku i irytował mnie tak bardzo, że nie byłam w stanie z nim rozmawiać w drodze do szkoły, a starszy był po ’40 i chyba był pracownikiem naukowym.

Razu pewnego wróciłam ze szkoły szybciej. Zawsze siedziałam pod wieżą i patrzyłam na wycieczki Rosjan i Japończyków, a tym razem po coś przyszłam. Weszłam i ona zawoła (z takim zapytaniem) ze swojego pokoju. Tylko zawołała imię tego starszego Szwajcara. (nie pamiętam jak się nazywał :/) Ruszyłam więc do jej pokoju by powiedzieć: No, sono io. Dzióstina. Weszłam, a ona leżała w łóżku i czekała na niego…
Ale shame pomyślałam. Jak ona może myśleć, że coś tam może się z wydarzyć? Scenka jak z taniego filmu XXX :)))

Tak mi się to dziś przypomniało i wcale nie była bym taka pewna, czy to to takie zupełnie było nierealne. 🙂 Dwudziestoparolatek to widzi świat bez odcieni… Na szczęście z wiekiem dostrzegasz że to wszystko nie jest biało-czarne :))) I bardzo dobrze!

Właściwie to jej nie znałam. Widziałam ją raz i to nie za długo. Zresztą chyba, żeśmy nawet razem nie rozmawiały.
Nie wiadomo jak zmarła (na co?) i kiedy.

Ważne to co mi przyszło do głowy. Że samotność to najgorszy zabójca.

Dostaliśmy pod choinkę, w zestawie gadżetów z Douglasa usta na lodówkę z podpisem Naomi Campbell. Szukałam tego w necie, ale nie znalazłam, więc musicie się zadowolić opisem. Usta są duże i to taki mini magnetofon. Z tyłu jest magnes, dzięki czemu świetnie trzymają się lodówki. W zamierzeniach można na nich nagrać wiadomość typu: obiad w lodówce, podgrzej w mikrofali, będę przed siódmą, albo pamiętaj o przedstawieniu w szkole baletowej.

U nas zabawę w nagrywanie rozpoczął Diabli, gdy nie mówiąc nic i nikomu nagrał nam wyznanie miłosne. Dziewczyny odkryły dnia kolejnego i raz po raz któraś nagrywa swój mesydż do reszty świata.
Wczoraj koło 18-stej Łucja nagrała: moja mama, nie ma czasu bo musi gotować :)) Widać słabo, ale ważne, że słychać. :)) Chwilę później magnes z lodówki zdjęła Lila. I zagrała siostrę! :))

A i jeszcze. Wczoraj obejrzeliśmy "Zmierzch". Nie wiem co to za moda ostatnio na filmy o wampirach, ale lubię (wampiry są takie erotyczne 😉 i podoba mi się.

• Długo będziesz jeszcze siedział na dole?
• Nie wiem.
• Choć do sypialni… Boję się, że za oknem jakiś wampir wisi…
• Mhm… Tylko nie próbuj mnie potem przemieniać. 🙂

Zawsze byłam kiepskim opiekunem roślin doniczkowych. Może i rosły i kwitły, ale w którymś momencie zawsze usychały. Z ufnością na wiosnę kupuję nowe, ale humanitarniej byłoby chyba przestawić się na plastiki. Co innego sople. Rosną i dorodnieją. Przyrost to ma taki jak bambus (czyli pół metra dziennie), czasem jakiś spadnie, ale ogólnie radość hodowcy niesłychana!Patrzę na nie wieczorem i rano. Po nocy są imponujące. No ale jak tu się dziwić skoro mają takie doskonałe warunki "lodowych tropików"!

Dziś w nocy było -20. O ósmej rano tylko 6 stopni cieplej co sprawiło, że dotychczasowe metody odśnieżania się zupełnie nie sprawdziły… Co gorsza zamarznięty śnieg na przednich chlapaczach uniemożliwiał kręcenie kierownicą… Na szczęście ciepła woda i lawina kopów odkleiły to coś 🙂
Poza tym można powiedzieć, że zima oswojona. Na okolicznych drogach większość kierowców wchodzi w zakręt tak by ich efektownie zarzuciło. Bez mrugnięcia okiem 😉

• Łuczku, bawiłaś się dzisiaj z Tośką?
• Tak. Strasznie chciało mi się siusiu.
• To czemu nie poszłaś do łazienki?
• Potem chciało się siusiu Tosi i poszłyśmy obie.
• Poszłyście obie do łazienki?
• Tak.

🙂 Strasznie mnie ta akcja ucieszyła. To takie babskie to wspólne chodzenie do łazienki. Potem to ewoluuje w imprezowe: jedna sika, a druga trzyma drzwi za klamkę. 🙂 To  zresztą coś czego mężczyźni nie doświadczają! 😀

Wymyśliłam, że moim noworocznym wezwaniem 😉 będzie hasło: Dzielmy się! Nie potrzebujemy czegoś, mamy za dużo, nie upychajmy po domu ale oddajmy komuś. Zresztą ying-yang/chińska metafizyka twierdzą, że wszystko do nas wraca tyle, że w innej formie. By czynić dobry przykład meble (w zupełnie przyzwoitym stanie) z pokoju przyszłej bawialni postanowiłam oddać. Najpierw zajrzałam na stronę darmooddam, gdzie ruch jest zerowy, ale trudno się dziwić skoro oddają fotele z których gąbka wyłazi. No więc Allegro. Wystawiłam za symboliczne jednocyfrowe kwoty i poszło! 🙂 Dopytywali się wszyscy co tak tanio, ale brali. Najbardziej jestem szczęśliwa ja – bo mam miejsce.

Inną formą dzielenia niech będzie zostawianie książek na wakacjach. W hotelach są takie regały, gdzie się zostawia książki. Można tam znaleźć norweskie harlequiny, rosyjskie detektiwy i niemiecką fantasy (?). Polskich książek nie uświadczysz. A o ileż było by łatwiej takiej pani ciągnąć torbę z trzema książkami!

Z cyklu domowe krajobrazy:

Lila stoi przy sedesie. Ręce w muszli. Dłonie w wodzie. Na dnie leży mój kolczyk. Wyjęłam dziecko i kolczyk. 🙂 I ważne pytanie, które przyszło mi do głowy po spuszczeniu wody. A może jeszcze coś tam wrzuciła? :))